Pokazywanie postów oznaczonych etykietą słowiańska lekarnia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą słowiańska lekarnia. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 3 maja 2022

Glinka Zielona-właściwości i zastosowanie /Argile verte - propriétés et application





🇫🇷 

Rigoureusement sélectionnée, 100% naturelle, séchée au soleil, soumise à de nombreux contrôles, l’argile verte ultra-ventilée Argiletz®, exceptionnellement riche en minéraux utiles à l’organisme est une poudre d’argile fine d’environ 20 microns extraite en France.


CONSEILS D’UTILISATION EN APPLICATION EXTERNE


Mélanger 2 à 3 cuillères à soupe d’argile avec un peu d’eau minérale ou florale. Laisser reposer quelques minutes, puis remuer à l’aide d’une spatule en bois jusqu’à l’obtention d’une pâte homogène et lisse. Votre masque est prêt.

En masque de beauté adoucissant et relaxant, l’argile éclaircit le teint par son action absorbante. Elle s’utilise aussi en bain en compresse, en thalassothérapie. Ne pas laisser sécher l’argile.


🇵🇱 

Rygorystycznie wyselekcjonowana, w 100% naturalna, suszona na słońcu, poddawana licznym kontrolom, ultrawentylowana zielona glinka Argiletz®, wyjątkowo bogata w minerały przydatne dla organizmu, jest drobnym glinkowym proszkiem o wielkości około 20 mikronów pozyskiwanym we Francji.


PORADY DOTYCZĄCE STOSOWANIA W ZEWNĘTRZNYCH APLIKACJACH


Wymieszaj 2 do 3 łyżek glinki z niewielką ilością wody mineralnej lub kwiatowej. Odstawić na kilka minut, następnie wymieszać drewnianą łopatką do uzyskania jednorodnej i gładkiej pasty. Twoja maska ​​jest gotowa.

Jako zmiękczająca i odprężająca maska ​​upiększająca glinka rozświetla cerę poprzez swoje wchłaniające działanie. Może być również stosowany w kąpieli jako okład, w thalassoterapii. Nie pozwól, aby glina wyschła.

Źródło : https://www.argiletz.com



🇵🇱 

Argilloterapia czyli zabiegi z wykorzystaniem glinek organicznych stają się coraz bardziej popularne. Różnokolorowe substancje mineralne w formie maseczek na ciało i twarz albo glinkowe kompresy, okłady i roztwory do picia najchętniej stosują Francuzi oraz mieszkańcy Bliskiego Wschodu, Ameryki Południowej i Afryki. Ze względu na bogaty skład mineralny tego naturalnego surowca, włączenie go do codziennej diety i pielęgnacji przynosi wiele korzyści. Wzmianki o leczniczych właściwościach glinki zielonejznajdziemy nawet w Biblii. We Francji substancja ta jest wykorzystywana do leczenia niemal 100 chorób, zaś w Azji, Ameryce Południowej i Afryce spożywanie jej jest czymś naturalnym! W Polsce niestety stosowanie wewnętrzne glinki zielonej wciąż jest rzadkością, natomiast jej kosmetyczne właściwości są u nas znane i doceniane od dawna.

Glinka zielona z głębin do słońca

Do celów leczniczych najlepiej używać glinki zielonej, która jest pozyskiwana z głębokich pokładów. Najcenniejsze surowce składają się z popiołów wulkanicznych tudzież są wydobywane z dużych rozlewisk wodnych. Tego rodzaju substancja jest oczyszczona ze wszelkich toksyn i bakterii chorobotwórczych. Oczywiście, każda glinka odznacza się odmiennymi właściwościami prozdrowotnymi. Glinka zielona jest jedną z najbardziej wartościowych i najpowszechniejszych leczniczych glinek mineralnych na rynku. Dobrej jakości surowiec otrzymuje się ze skał krzemionkowo-aluminiowych wydobywanych na głębokości ok. 70 m pod ziemią. Następnie jest on suszony naturalnymi metodami na słońcu, co nadaje mu magnetycznych właściwości. Minerał ten ma postać dobrze zmielonego proszku o jasnym, szarozielonym kolorze. Po kontakcie z wodą nabiera intensywnie turkusowego odcienia. Swoją charakterystyczną barwę zawdzięcza obecności związków żelaza. Surowiec ten ma niezwykle bogaty skład. Znajdziemy w nim wiele soli mineralnych, a także mikroelementów i pierwiastków śladowych.


Oto przykładowy skład mineralny glinki zielonej wydobywanej na terenie Francji:

krzemionka 55,47%

tlenek glinu 18,64%

tlenek żelaza 6,35%

tlenek magnezu 4,01%

tlenek potasu 3,66%

tlenek manganu 0,15%

tlenek wapnia 1,93%

sód 1,10%


Glinka zielona na drodze swojej naturalnej ewolucji absorbowała różnego rodzaju materiały organiczne, które następnie przekształciły się w substancje nieorganiczne. W ten sposób substancja utrzymuje korzystne dla ludzi pH (alkaliczne).


W glince często znajdują się również mikroskamieliny i śladowe ilości wymarłych organizmów. Co ciekawe, zróżnicowany skład molekularny tego surowca sprawia, że po zmieszaniu z wodą zaczyna on wytwarzać ujemnie naładowane pole elektromagnetyczne, które wykazuje się silnym działaniem na dodatnio naładowane toksyny i szkodliwe mikroorganizmy. Ta właściwość czyni glinkę zieloną niezwykle cennym preparatem stosowanym w medycynie naturalnej.

Glinkę zieloną znali już starożytni Egipcjanie

Lecznicze właściwości glinki zielonej były znane ludzkości już w czasach starożytnych. Argilloterapia była kiedyś powszechną metodą leczenia, jednak współcześnie mamy dostęp do znikomej ilości informacji na temat konkretnych zastosowań tych mineralnych surowców w starożytnych formach leczenia.


Nie ulega jednak wątpliwości, że dawne cywilizacje stosowały ten surowiec podczas obrzędów o charakterze religijnych. Dobrej jakości glinka zielona była bowiem jednym z podstawowych składników używanych przez starożytnych Egipcjan do balsamowania zwłok. Powszechnie korzystano także z bakteriobójczych i leczniczych właściwości tego surowca. W średniowieczu żeglarze dodawali go do wody pitnej, aby uchronić się przed czerwonką. W czasach nowożytnych glinka zielona została rozpowszechniona w całej Europie, dzięki Francuzom, którzy stosowali ją jako składnik luksusowych kosmetyków do pielęgnacji twarzy.

Glinka zielona jako składnik ceramiki i środek przeciw substancjom radioaktywnym

Obecnie odkrywamy na nowo cenne właściwości glinki zielonej, które są wykorzystywane w przemyśle i kosmetyce. Mimo że, zdaniem wielu przedstawicieli medycyny konwencjonalnej, włączenie jej do diety nie przynosi żadnych rezultatów, gros pacjentów zachwala ogromna skuteczność tego preparatu używanego w formie suplementu i źródła substancji mineralnych. Co ciekawe, wiele naturalnych suplementów diety, które znajdziemy w sklepach jest wyodrębniane z glinki zielonej. Kolejną ciekawostkę stanowi fakt, że rosyjscy naukowcy wykorzystują właściwości tej zielonej substancji do ochrony przed niebezpiecznym promieniowaniem podczas pracy z radioaktywną materią. Jako że surowiec ten ma zdolność pochłaniania promieniowania, nakładają go na dłonie i ciało przed założeniem ochronnych kombinezonów. Inne zastosowanie glinki zielonej to przemysł budowlany i ceramiczny. Minerał ten jest dodawany do cementu i wyrobów garncarskich. Z kolei specjalnie przetworzone rodzaje glinki zielonej są używane do oczyszczania żywności. Producenci często dodają ten surowiec do swoich produktów, aby pochłaniał nieprzyjemne zapachy.



Glinka zielona to nie tylko maseczki

Najszerzej glinkę zieloną stosuje się oczywiście w kosmetyce – zwłaszcza w produktach do pielęgnacji cery problematycznej. Dzięki swoim absorbującym właściwościom znacznie poprawia stan skóry tłustej i mieszanej. Maseczki z dodatkiem tego surowca mają za zadanie usunąć martwy naskórek, poprawić krążenie krwi, zwęzić pory i nadać cerze blasku i świeżości.

Dzięki swoim właściwościom przeciwzapalnym i detoksykacyjnym, glinka zielona znacznie ogranicza powstawanie zmian trądzikowych. Minerał ten wykorzystuje się jednak nie tylko do pielęgnacji skóry twarzy. Można nim myć całe ciało, a także włosy – substancja ta nie pieni się i łagodnie usuwa zanieczyszczenia. Co więcej, glinka zielona stanowi składnik maści leczniczych stosowanych przy zapaleniu stawów, zwichnięciach i bólach mięśni. Glinka zielona przyspiesza również gojenie drobnych ran, śladów po ukąszeniach owadów i niewielkich oparzeń. Niektórzy naukowcy uważają, że poza właściwościami przeciwzapalnymi, substancja ta ma również działanie antyseptyczne i bakteriobójcze. Co ciekawe, zespół włoskich badaczy odkrył w 2002 roku, że proszek z glinki zielonej jest równie skuteczny jak preparat salicylowy w profilaktyce infekcji pępowinowej u niemowląt. Ogólnie jednak biorąc, stosowana zewnętrznie glinka zielona dezynfekuje skórę, absorbuje zawarte w niej toksyny, a także działa kojąco. Co więcej, ma działanie oczyszczające, odżywcze i regenerujące. Sprawdza się w leczeniu trądziku, wrzodów, spłyca zmarszczki oraz zmniejsza cellulit. Dzięki wygładzaniu i ujędrnianiu skóry jest powszechnie używana w kuracjach wyszczuplających i zabiegach mających za zadanie uformowanie sylwetki. Stosowanie okładów ze zmieszanej z wodą glinki, poza leczniczym działaniem w przypadku obrzęków i złamań, sprawdza się również w łagodzeniu bólów migrenowych, zapalenia ucha, a nawet infekcji gardła

.

                  Fot. Mariola Birus

Dzięki swoim właściwościom przeciwzapalnym i detoksykacyjnym, zielona glinka znacznie ogranicza powstawanie zmian trądzikowych.

Czy można jeść glinkę zieloną?

Niektóre rodzaje glinki zielonej nadają się również do użytku wewnętrznego. Naturoterapeuci zalecają picie wodnego roztworu zawierającego odpowiednie stężenie tego surowca albo płukanie nim gardła, w celu oczyszczenia układu pokarmowego z toksyn, zapobiegania nudnościom, złagodzenia bólów menstruacyjnych i leczenia schorzeń jelitowych.


Poza przyjmowaniem wodnych roztworów glinki zielonej, w dawkach uzgodnionych ze specjalistą, minerał ten w sproszkowanej formie można także stosować w formie posypki do sałatek lub kanapek. Niektórzy lekarze medycyny alternatywnej cenią glinkę zieloną za właściwości pochłaniające szkodliwe substancje z żołądka i jelit, a także poprawianie odporności, zapobieganie anemii i spowalnianie procesów starzenia w organizmie, dzięki zawartości bogatego zestawu substancji mineralnych. Co ważne, wewnętrzne stosowanie tego preparatu nie wywołuje żadnych skutków ubocznych.


Glinka zielona jest kosmetykiem i suplementem o szerokim zastosowaniu

Mimo, że badacze do dziś nie potrafią w 100% wyjaśnić mechanizmów odpowiedzialnych za pozytywne efekty stosowania zewnętrznego lub wewnętrznego glinki zielonej, preparat ten cieszy się rosnącą popularnością wśród pacjentów decydujących się na terapie naturalne. Minerał ten jest dość tani, biorąc pod uwagę jego wydajność i wieloaspektowe zastosowanie. Na rynku możemy znaleźć glinkę zieloną do zastosowań kosmetycznych, jak również do użytku wewnętrznego. Z reguły występuje w postaci proszku, który wystarczy wymieszać z wodą, aby otrzymać konsystencję gęstej pasty. Przygotowaną w domu glinkę, w celu ochrony jej cennych właściwości, nie wolno przechowywać w metalowych pojemnikach ani mieszać za pomocą metalowej łyżki. Warto jednak zaopatrzyć się w ten surowiec, ze względu na jego wszechstronne działanie – sprawdzi się nie tylko w pielęgnacji cery wrażliwej, walce z cellulitem, migreną i trudno gojącymi się ranami, lecz także uzupełni minerały w organizmie, oczyści ciało z toksyn i wzmocni odporność.

Źródło : Ekologia.pl (Alicja Chrząszcz)

🇫🇷 

L'argillothérapie, ou traitements utilisant des argiles organiques, devient de plus en plus populaire. Les substances minérales multicolores sous forme de masques corporels et faciaux ou de compresses d'argile, de compresses et de solutions à boire sont le plus souvent utilisées par les Français et les habitants du Moyen-Orient, d'Amérique du Sud et d'Afrique. En raison de la riche composition minérale de cette matière première naturelle, l'inclure dans votre alimentation et vos soins quotidiens présente de nombreux avantages. Nous pouvons même trouver des références aux propriétés curatives de l'argile verte dans la Bible. En France, cette substance est utilisée pour soigner près de 100 maladies, alors qu'en Asie, en Amérique du Sud et en Afrique, il est naturel d'en consommer ! En Pologne, malheureusement, l'utilisation interne de l'argile verte est encore rare, alors que ses propriétés cosmétiques sont connues et appréciées par nous depuis longtemps.

Argile verte des profondeurs au soleil


 À des fins médicinales, il est préférable d'utiliser de l'argile verte obtenue à partir de veines profondes. Les matières premières les plus précieuses sont constituées de cendres volcaniques et sont extraites de grands bassins d'eau. Ce type de substance est débarrassé de toutes les toxines et bactéries pathogènes. Bien sûr, chaque argile a des propriétés bénéfiques pour la santé différentes. L'argile verte est l'une des argiles minérales curatives les plus précieuses et les plus courantes sur le marché. La matière première de bonne qualité est obtenue à partir de roches de silice-aluminium extraites à une profondeur d'environ 70 m sous terre. Ensuite, il est séché par des méthodes naturelles au soleil, ce qui lui confère des propriétés magnétiques. Ce minéral se présente sous la forme d'une poudre bien broyée de couleur gris-vert clair. Au contact de l'eau, il acquiert une teinte intensément turquoise. Il doit sa couleur caractéristique à la présence de composés de fer. Cette matière première a une composition extrêmement riche. Il contient de nombreux sels minéraux, ainsi que des micro-éléments et des oligo-éléments.

 .

Voici un exemple de la composition minérale de l'argile verte extraite en France :

 silice 55,47%

 oxyde d'aluminium 18,64%

 oxyde de fer 6,35%

 oxyde de magnésium 4,01%

 oxyde de potassium 3,66%

 oxyde de manganèse 0,15%

 oxyde de calcium 1,93%

 sodium 1,10%

 L'argile verte, au cours de son évolution naturelle, a absorbé divers types de matières organiques, qui se sont ensuite transformées en substances inorganiques. De cette façon, la substance maintient le pH (alcalin) qui est bénéfique pour l'homme.


 L'argile contient aussi souvent des microfossiles et des traces d'organismes disparus. Fait intéressant, la composition moléculaire diversifiée de cette matière première signifie que lorsqu'elle est mélangée à de l'eau, elle commence à générer un champ électromagnétique chargé négativement, qui montre un fort effet sur les toxines chargées positivement et les micro-organismes nuisibles. Cette propriété fait de l'argile verte une préparation extrêmement précieuse utilisée en médecine naturelle.


 Les anciens Égyptiens connaissaient déjà l'argile verte


 Les propriétés curatives de l'argile verte sont connues de l'humanité depuis l'Antiquité. L'argillothérapie était autrefois une méthode de traitement courante, mais nous disposons aujourd'hui de peu d'informations sur les utilisations spécifiques de ces minéraux dans les formes de traitement anciennes.


Il ne fait cependant aucun doute que les civilisations anciennes utilisaient cette matière première lors de cérémonies religieuses. L'argile verte de bonne qualité était l'un des ingrédients de base utilisés par les anciens Égyptiens pour embaumer les cadavres. Les propriétés bactéricides et cicatrisantes de cette matière première ont également été largement utilisées. Au Moyen Âge, les marins l'ajoutaient à leur eau de boisson pour se protéger de la dysenterie. À l'époque moderne, l'argile verte s'est répandue dans toute l'Europe, grâce aux Français qui l'ont utilisée comme ingrédient dans les cosmétiques de luxe pour les soins du visage.


 L'argile verte en tant que composant de la céramique et agent contre les substances radioactives


 On redécouvre actuellement les précieuses propriétés de l'argile verte, utilisées dans l'industrie et la cosmétique. Bien que, selon de nombreux représentants de la médecine conventionnelle, son inclusion dans l'alimentation n'apporte aucun résultat, la majorité des patients louent la grande efficacité de cette préparation lorsqu'elle est utilisée sous forme de supplément et de source de minéraux. Fait intéressant, de nombreux compléments alimentaires naturels que l'on peut trouver dans le commerce sont extraits de l'argile verte. Un autre fait intéressant est que les scientifiques russes utilisent les propriétés de cette substance verte pour se protéger contre les radiations dangereuses lorsqu'ils travaillent avec des matières radioactives. Étant donné que ce matériau a la capacité d'absorber les radiations, il est mis sur les mains et le corps avant de mettre des combinaisons de protection. Une autre utilisation de l'argile verte est dans les industries de la construction et de la céramique. Ce minéral est ajouté au ciment et à la poterie. À leur tour, des types d'argile verte spécialement traités sont utilisés pour purifier les aliments. Les fabricants ajoutent souvent cette matière première à leurs produits pour absorber les odeurs désagréables.


L'argile verte ce n'est pas que des masques


 Bien sûr, l'argile verte est la plus largement utilisée dans les cosmétiques, en particulier dans les produits de soin de la peau problématiques. Grâce à ses propriétés absorbantes, il améliore significativement l'état des peaux grasses et mixtes. Les masques avec l'ajout de cette matière première sont conçus pour éliminer l'épiderme mort, améliorer la circulation sanguine, rétrécir les pores et rendre la peau éclatante et fraîche.


 Grâce à ses propriétés anti-inflammatoires et détoxifiantes, l'argile verte réduit significativement la formation de lésions acnéiques. Cependant, ce minéral n'est pas seulement utilisé pour les soins de la peau du visage. Vous pouvez laver tout votre corps et vos cheveux avec - la substance ne mousse pas et élimine en douceur les impuretés. De plus, l'argile verte est un composant des onguents médicinaux utilisés dans l'arthrite, les entorses et les douleurs musculaires. L'argile verte accélère également la cicatrisation des petites plaies, des traces de piqûres d'insectes et des petites brûlures. Certains scientifiques pensent qu'en plus de ses propriétés anti-inflammatoires, cette substance a également un effet antiseptique et bactéricide. Fait intéressant, une équipe de chercheurs italiens a découvert en 2002 que la poudre d'argile verte est aussi efficace que l'acide salicylique pour prévenir l'infection du cordon ombilical chez les nourrissons. Dans l'ensemble, cependant, l'argile verte utilisée en externe désinfecte la peau, absorbe les toxines qu'elle contient et a également un effet apaisant. De plus, il a un effet nettoyant, nourrissant et régénérant. Il fonctionne bien dans le traitement de l'acné et des ulcères, réduit les rides et réduit la cellulite. Grâce au lissage et au raffermissement de la peau, il est largement utilisé dans les cures amincissantes et les soins visant à modeler la silhouette. L'utilisation de compresses mélangées à l'argile, en plus de cicatriser en cas de gonflements et de fractures, est également efficace pour soulager les douleurs migraineuses, les otites et même les infections de la gorge.


Peut-on manger de l'argile verte ?


 Certains types d'argile verte conviennent également à un usage interne. Les thérapeutes naturels recommandent de boire une solution aqueuse contenant la concentration appropriée de cette matière première ou de se rincer la gorge avec afin de nettoyer le système digestif des toxines, de prévenir les nausées, de soulager les douleurs menstruelles et de traiter les maladies intestinales.


 En plus de prendre des solutions aqueuses d'argile verte, à des doses convenues avec un spécialiste, ce minéral sous forme de poudre peut également être utilisé en saupoudrage sur des salades ou des sandwichs. Certains praticiens de la médecine alternative apprécient l'argile verte pour sa capacité à absorber les substances nocives de l'estomac et des intestins, ainsi qu'à améliorer l'immunité, à prévenir l'anémie et à ralentir le processus de vieillissement dans le corps grâce à son riche ensemble de minéraux. Surtout, l'utilisation interne de cette préparation ne provoque aucun effet secondaire.


 L'argile verte est un cosmétique et un complément aux multiples applications


 Bien que les chercheurs à ce jour ne soient pas en mesure d'expliquer à 100% les mécanismes responsables des effets positifs de l'utilisation externe ou interne de l'argile verte, cette préparation jouit d'une popularité croissante auprès des patients choisissant des thérapies naturelles. Ce minéral est assez bon marché compte tenu de son efficacité et de son utilisation aux multiples facettes. Sur le marché, on trouve de l'argile verte aussi bien pour des applications cosmétiques que pour un usage interne. En règle générale, il se présente sous forme de poudre, qu'il suffit de mélanger avec de l'eau pour obtenir la consistance d'une pâte épaisse. L'argile préparée à la maison, afin de protéger ses précieuses propriétés, ne doit pas être stockée dans des récipients en métal ou mélangée avec une cuillère en métal. Cependant, il vaut la peine d'obtenir cette matière première, en raison de son action polyvalente - elle s'avérera utile non seulement pour le soin des peaux sensibles, la lutte contre la cellulite, la migraine et les plaies difficiles à cicatriser, mais aussi pour reconstituer les minéraux dans le corps, nettoyer le corps de toxines et renforcer l'immunité.


 Source : Ekologia.pl (Alicja Chrząszcz)

sobota, 17 kwietnia 2021

Prozdrowotne właściwości kapusty kiszonej

 



Na początek czym się różni kapusta kiszona od kwaszonej

Kapusta kiszona to bogate źródło błonnika pokarmowego, witamin, minerałów i witamin. Kiszenie kapusty przebiega w sposób naturalny - po poszatkowaniu kapusty, dodaniu soli i przypraw przez około 2 tygodnie trwa proces fermentacji mlekowej.


Kapusta kwaszona, którą kupujemy w sklepach i marketach, nie jest poddawana fermentacji. Proces produkcyjny kwaszonej kapusty to: szatkowanie, ubijanie, zalanie octem, dodanie cukru, soli, przypraw i konserwantów.


Oba produkty różnią się też kolorem. Kapusta kwaszona ma jasną barwę, prawie taką samą jak kapusta surowa. Kapusta kiszona jest z kolei żółta, a jej kolor z czasem robi się coraz bardziej intensywny.

Za: Beszamel

Proces fermentacji i prozdrowotne właściwości kapusty kiszonej 


Proces fermentacji

Kapusta kiszona jest ważnym produktem w diecie pod względem wartości odżywczych. Otrzymywana jest dzięki procesowi spontanicznej fermentacji przez organizmy naturalnie zasiedlające jej liście. Są to głównie bakterie kwasu mlekowego. Podczas procesu fermentacji, mikroorganizmy przekształcają sacharozę, glukozę i fruktozę w kwasy organiczne, etanol, dwutlenek węgla oraz mannitol. Ostateczna postać gotowego produktu uzależniona jest od prawidłowego przebiegu procesów metabolicznych bakterii.

Sam przepis na kapustę kiszoną znany jest od wielu lat i jest przekazywany z pokolenia na pokolenie. W pierwszej kolejności kapustę należy rozdrobnić oraz zapoczątkować proces fermentacji poprzez stworzenie warunków o ograniczonym dostępie tlenu (upakowanie i ugniecenie w pojemnikach) oraz zasolenie. Do zasolenia najlepiej używać soli o stężeniu od 2,25% do 2,5%. 

Proces fermentacji zaczyna się już po kilku godzinach od ostatniego zasolenia. Za pierwszy etap burzliwej fermentacji odpowiadają bakterie z grupy coli wraz z heterofermentatywnymi bakteriami mlekowymi Leuconostocmensenteroides. Etap trwa od 2 do 3 dni.

Następuje obniżenie pH, spienianie mieszanki oraz wzmożona produkcja gazów. Warunki beztlenowe panujące w pojemniku uniemożliwiają rozwój szkodliwej mikroflory bakterii beztlenowych oraz reakcje enzymów kapusty. Właściwa fermentacja mlekowa następuje od 10 do 16 dni po zasoleniu.

W tym czasie prężnie rozwijają się bakterie względnie i bezwzględnie heterofermentatywne Lactobacillusbrevis, Lactobacillus plantarum oraz Pediococcus. Dojrzała kiszonka jest gotowa do spożycia po około dwóch tygodniach. Na ostateczną postać, smak oraz zapach ma wpływ przebieg metabolizmu bakterii oraz związki, które powstają w czasie przemian chemicznych.

Kapusta kiszona i jej sok – właściwości prozdrowotne

Kapusta kiszona i jej sok są bogatym źródłem szeregu mikroelementów (żelaza, selenu, manganu), makroelementów (wapnia, magnezu, siarki, sodu, potasu), witamin (grupy B, A, E, K), kwasu foliowego i błonnika. Największe ich skupisko występuje w zewnętrznych częściach zielonych liści rośliny.

Witamina C

Kapusta kiszona jest bogatym źródłem witaminy C. Witamina C jest naturalnym antyoksydantem, który bierze udział w syntezie krwinek czerwonych oraz stymuluje wydzielanie hormonów kory nadnerczy oraz tyroksyny.

Wzmacnia działanie układu immunologicznego i zwiększa wchłanianie żelaza z układu pokarmowego. Ten przeciwutleniacz wzmacnia ściany naczyń krwionośnych i zapobiega rozwojowi chorób układu krążenia. Wraz z zawartą w produkcie siarką wpływa na stan skóry, opóźnia proces starzenia się, reguluje syntezę kolagenu oraz melaniny. Wpływa na wygląd skóry, włosów i paznokci.  Chroni skórę przed niekorzystnym działaniem promieni UV.

Układ pokarmowy

Kapusta kiszona i jej sok są produktami o niskiej wartości energetycznej. Szczególnie polecane są dla osób walcząch z nadwagą lub otyłością. 100 g produktu kapusty kiszonej dostarcza od 16 do 19 kcal, a sok od 12 do 33 kcal. Błonnik  zawarty w produkcie powoduje zwiększone uczucie sytości i zapobiega napadom wilczego apetytu.

Zawarte w kapuście kiszonej bakterie mlekowe przyspieszają pasaż jelitowy, zapobiegają zaparciom i działają profilaktycznie na układ odpornościowy. Kapusta kiszona jest bogatym źródłem błonnika pokarmowego, który reguluje perystaltykę jelit.

Ułatwia wydalanie stolca poprzez zwiększenie jego objętości oraz pozwala czuć większą sytość po posiłku. Błonnik oczyszcza organizm z toksyn. Regularne wypróżnianie pozwala na zachowanie prawidłowej mikroflory jelitowej.

Kapusta wykazuje działanie przeciwzapalne i zapobiega występowaniu wrzodom żołądka. Zawarty w kapuście gefarnat stymuluje dodatkowo ściany żołądka i zwiększa produkcję śluzu. Jest skuteczny w walce ze zgagą.

Działanie przeciwnowotworowe

Kapusta kiszona zawiera liczne związki, które wykazują przydatność w prewencji nowotworowej. Dzięki obecności naturalnych przeciwutleniaczy (witaminy C, A i E), karotenoidów oraz polifenoli, produkt ten zmniejsza ryzyko zachorowalności na nowotwór układu pokarmowego oraz nowotworów hormonozależnych (raka szyjki macicy, piersi, jajników i prostaty). Związki te należą do grupy przeciwutleniaczy, które niwelują działanie wolnych rodników. Wolne rodniki to cząsteczki utleniające inne substancje, a ich nadmiar w organizmie jest szkodliwy.

Układ krążenia

Kapusta kiszona i sok z kapusty wpływa pozytywnie na układ krwionośny. Dzięki niskiej zawartości cholesterolu i tłuszczu, reguluje przemiany tłuszczowe w organizmie.Wspomniana wcześniej witamina C wzmacnia ściany naczyń krwionośnych i bierze udział w profilaktyce chorób układu krążenia.

Układ odpornościowy

Spożywanie kapusty kiszonej i jej soku wzmacnia odporność. Bakterie mlekowe z rodzaju Lactobacillus, biorące udział w fermentacji warzyw, wpływają na układ immunologiczny organizmu. Ten naturalny antybiotyk reguluje pracę mikroflory bakterii jelitowych, tworząc swoistą barierę dla szkodliwych mikroorganizmów. Kwas mlekowy oczyszcza układ pokarmowy z bakterii gnilnych.

Działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe

Sok z kapusty kiszonej jest produktem uniwersalnym. Wykazuje działanie przeciwzapalne w leczeniu chorób reumatologicznych i zmniejsza obrzęki. Dzięki wysokiej zawartości kwasu mlekowego, ma działanie przeciwbólowe i jest polecany dla osób wykonujących ciężki wysiłek fizyczny. Sok z kapusty ma zbawienne działanie po nocy pełnej wrażeń i spożywaniu alkoholu. Jest doskonałą bombą witaminową i składników mineralnych. Poprawi pracę żołądka, wątroby oraz śledziony.

Luteina i zeoksantyna

Zawarta w kapuście kiszonej luteina i zeoksantyna pozytywnie wpływa na jakość pracy narządu wzroku. Są to naturalne karotenoidy, które nie są produkowane przez organizm. Dostarczane wraz z dietą, poprawiają widzenie i wpływają na stan plamki żółtej w oku.

Za: Dietetycy.org.pl

sobota, 4 listopada 2017

Amarantus/ Amaranthus/ Szarłat jako doskonałe źródło witamin i minerałów

 Amarantus z własnej hodowli, fot. Mariola B.B.
Amarantus, fot. Mariola B.B.



 Amarantus jest rośliną uprawną, której historia sięga ponad 5000 lat. Indianie, Majowie i Aztekowie uprawiali tą roślinę na ogromnych polach i uważali, że jest święta. Mielili nasiona amarantusa (nazywanego też szarłatem) tak jak dzisiaj mielimy ziarna pszenicy by powstała mąka, a z niej przyrządzali tortille, placki i napoje. Młode liście i pędy wykorzystywali jako warzywo dodając między innymi do sałatek. Szarłat był uznawany za pożywienie dodające siły, charyzmy i waleczności.  Jak mówią źródła podawano go biegaczom i wojownikom, bo dodawał energii dodziałania. Do Europy amarantus trafił najpierw jako roślina ozdobna. Teraz błyszczy dzięki swoim żywieniowym zaletom.

  • Szarłat jest bardzo dobrym źródłem cennego białka. Posiada w odpowiedniej ilości aminokwasy egzogenne m.in. lizynę, cystynę czy metioninę (cegiełki budujące białka), których organizm sam nie potrafi wytworzyć. Musimy je dostarczyć z pożywieniem.
  • Ziarna amarantusa są lekkostrawne, a jednocześnie zawierają duże ilości błonnika pokarmowego dlatego można stosować go w zaparciach u dzieci, problemach z żołądkiem oraz w ramach usprawnienia perystaltyki jelit.
  • Badania nad szarłatem wykazują, że ma on szczególne znaczenie w obniżaniu wysokiego ciśnienia krwi i zmniejszania stanów zapalnych oraz ryzyka zachorowań na cukrzycę, nowotwory oraz choroby serca.
  • Zboże to zawiera wiele cennych składników mineralnych. Do głównych należy zaliczyć przede wszystkim magnez, wapń i żelazo. W 100 g amarantusa można znaleźć 248 mg magnezu, 159 mg wapnia i 7,6 mg żelaza. Jest również doskonałym źródłem manganu i selenu w diecie. Ilości tych wszystkich minerałów są znacznie wyższe niż w 100 g pszenicy.
  • Wysoka zawartość żelaza powoduje, że szarłat jest doskonałym produktem w walce z anemią. 100 g szarłatu to prawie połowa dziennego zapotrzebowania na ten minerał wśród osób dorosłych. Spójrzcie na tabelę.
  • Wykorzystuje się go jako dobre źródło wapnia w diecie dzieci ale również dorosłych.
  • Amarantus nie zawiera glutenu dlatego może być spożywany przez osoby dotknięte celiakią lub alergią pokarmową na gluten.
  • Zapomniałabym, że amarantus daje orzechowy posmak
za http://kreatorniazmian.pl

PRZEPISY z wykorzystaniem amarantusa (źródło internet)

Placuszki owsiano - amarantusowe:

 

Składniki:
  • 8 łyżek płatków owsianych
  • 6 łyżek amarantusa ekspandowanegoa
  • 1 jajko
  • 2 łyżki mleka (krowiego albo roślinnego)
  • łyżeczka oleju roślinnego

Przygotowanie:
  • Rozgrzej olej na patelni.
  • Wymieszaj ze sobą wszystkie składniki, aż do powstania jednolitej masy.
  • Uformuj na patelni małe placuszki (4-6 sztuk) i usmaż je.
  • Podawaj polane jogurtem naturalnym lub musem czekoladowym (świetna alternatywa dla Nutelli ) z świeżymi owocami, orzechami i bakaliami.
 Kotlety z indyka z amarantusem
  • 500g mięsa mielonego z indyka
  • 1 jajko
  • 8 łyżek amarantusa ekspandowanego
  • 2 łyżki płatków owsianych
  • przyprawy: sól, pieprz, pieprz ziołowy lub inne ulubione
Przygotowanie: Wymieszaj wszystkie składniki i dopraw do smaku. Uformuj kotleciki (wychodzi około 18 sztuk z całej masy). Piecz w 200 stopniach około 20 minut. Po 10-12 minutach przekręć kotlety na drugą stronę. Podawać je można dosłownie do wszystkiego, nawet jeść na zimno na kanapce

Poniżej przepisy ze str. http://naszecialo.blogspot.com
  Batoniki amarantusowe



 Składniki:
120 g poppingu z amarantusa
80 g razowej mąki orkiszowej 
1/2 łyżeczki sody
50 g posiekanych orzechów nerkowca
50 g ziaren słonecznika
50 g sezamu
50 g posiekanych orzechów ziemnych (niesolonych i nieprażonych)
50 g płatków owsianych
50 g rodzynek
50 g żurawiny
2 łyżki siemienia lnianego (namoczonego w 4 łyżkach wody przez pół godziny)
120 g syropu z agawy/syropu klonowego (u mnie miód z mniszka)
3/4 szklanki wody

Wszystkie składniki wymieszać. Formę wyłożyć papierem do pieczenia, przełożyć do niej masę i równomiernie rozprowadzić. Piec około 30 minut w 170° C.
Po ostudzeniu pokroić na batoniki.



Bułki z amarantusem i ziarnami
Składniki: 
350 g mąki pszennej (typ 450 - 650)
100 g mąki pszennej razowej/pełnoziarnistej
3 łyżki mąki z amarantusa
1 łyżeczka cukru
1 łyżeczka soli
15 g drożdży świeżych lub 7 g suchych
2 łyżki ziaren słonecznika
2 łyżki ziaren siemienia lnianego
2 łyżki oleju
250 ml ciepłej wody
żółtko do smarowania i ziarna do posypania
 
 


Do miski wsypać składniki sypkie czyli mąki, cukier, sól, drożdże, ziarna. Wszystko wymieszać. Dodać olej, wodę i wyrabiać aż ciasto przestanie przyklejać się do rąk, stanie się gładkie, kilka minut. W razie potrzeby podsypać niewielką ilością mąki. Pozostawić do wyrośnięcia w ciepłym miejscu aż do podwojenia objętości ciasta, ok. jednej godziny. Następnie wyrośnięte ciasto podzielić na 9 części (lub 12 wtedy wyjdą mniejsze bułeczki) i uformować bułki o dowolnym kształcie. Ułożyć je na blasze posypanej mąką lub wyłożonej papierem do pieczenia. Pozostawić do ponownego wyrośnięcia na ok. 30 minut. Po tym czasie delikatnie pędzelkiem posmarować bułki roztrzepanym z łyżką wody żółtkiem, posypać ziarnami. Piec w nagrzanym do 200°C piekarniku przez ok. 8-10 minut. Bułki mają uzyskać kolor jasnobrązowy.
 


Wegańskie kotlety z ryżu, szpinaku i amarantusa
 
Składniki:
- szklanka ryżu
- 2 szklanki wody
- pół torby mrożonego szpinaku
- dwie garście preparowanego amarantusa
- szczypta kurkumy
- po łyżeczce soli, garam masali (może być też curry) no i dla lubiących pikantne posiłki chili
- oliwa lub olej






 W garnuszku rozgrzewamy tłuszcz, na który wsypujemy wszystkie przyprawy. Następnie wrzucamy ryż i mieszamy go z tym tłuszczem i przyprawami. Zalewamy wodą i gotujemy, aż zmięknie- może się nawet tyci rozgotować.
Szybciej będzie wszystko trwało jeśli szpinak będzie już rozmrożony.
Po ugotowaniu ryżu, dodajemy szpinak i amarantus. Czekamy aż troszkę ostygnie.
Do miski (lub do garnuszka w którym gotował się ryż) dodajemy 2 łyżki mąki ziemniaczanej i mieszamy. Formujemy kotleciki i kładziemy na lekko skropioną olejem czy oliwą patelnię.






Amaranthus cruentus. By kallerna (Own work) [CC BY-SA 3.0 or GFDL], via Wikimedia Commons









Ziele spiżarniane i apteczne



Zgodnie z wynikami badań naukowych, nasiona szarłatu pod względem wartości odżywczych mocno przewyższają popularne zboża, takie jak pszenica czy żyto. Skład chemiczny tej rośliny – zarówno nasion, jak i części zielonych - sprawia, że niewątpliwie warto jest umieścić ją w swojej diecie. Poza tym, amarantus jest naturalnie pozbawiony glutenu, dzięki czemu jego przetwory bez obaw mogą spożywać osoby z celiakią lub nietolerancją pokarmową. Znajdziemy w nim mnóstwo pełnowartościowego i lekkostrawnego białka, dobrze przyswajanej skrobi i bogatego w nienasycone kwasy tłuszczu. Co więcej, produkty z nasion szarłatu dostarczają nam znacznych ilości błonnika pokarmowego i skwalenu, który doskonale odtruwa i wzmacnia odporność organizmu. Są także źródłem witamin (C, E, wit. z grupy B, kwas foliowy) i ważnych dla zdrowia minerałów (wapń, fosfor, potas, magnez, żelazo).

 Unikalny skład chemiczny amarantusa sprawia, że zboże to może być wartościowym składnikiem diety wegetarian, alergików, chorych na celiakię, miażdżycę, a także sportowców i rekonwalescentów. Lekarze zalecają spożywanie wyrobów amarantusowych kobietom w ciąży oraz osobom starszym. Wysoka zawartość białka, żelaza i śladowa obecność cholesterolu w szarłacie sprawia, że zboże to działa leczniczo, poprawiając pamięć i działanie systemu nerwowego. Naturoterapeuci chwalą także właściwości wywaru, który otrzymuje się z całych roślin. Wykazuje on działanie antyseptyczne, ściągające i gojące. Z kolei spożywanie liści tego zboża dostarcza nam mnóstwo wapnia i witaminy K. Amaratus warto mieć nie tylko w domowej spiżarni, lecz także w apteczce. 


 Źródło antyrakowego peptydu

Najnowsze badania naukowe wykazały, że w nasionach szarłatu kryje się pewien peptyd, który potrafi łagodzić stany zapalne w organizmie i unieszkodliwiać wolne rodniki, dzięki czemu ma potężne działanie antyrakowe. Owa substancja może także złagodzić takie choroby, jak zapalenie stawów czy dna moczanowa. Na bazie amarantusowego peptydu mogą powstać naturalne leki, które znacznie poprawią stan zdrowia pacjentów.

Mix minerałów dla zdrowych kości

Liście amarantusa zawierają wysokie stężenie cennych minerałów - w tym – wapnia i witaminy K. Dzięki temu regularne ich spożywanie, np. w formie przyprawy, obniża ryzyko wystąpienia osteoporozy i zwiększa ogólną wytrzymałość kośćca. Wysoka podaż zawartego w szarłacie wapnia i  fosforu jest szczególnie ważna dla osób starszych i dzieci.

Wielotorowe wsparcie dla układu krążenia

Zawarty w amarantusie błonnik, poza wsparciem procesów trawienia, przyczynia się do wyregulowania poziomu cholesterolu w organizmie. Powoduje że „zły” cholesterol zostaje wyprowadzony z układu krążenia. Co więcej, zboże to jest bogate w witaminę K, która nie tylko dodatnio wpływa na kościec, lecz także wspiera zdrowie serca oraz w potas, który obniża ciśnienie krwi, zmniejszając tym samym ryzyko rozwoju miażdżycy. Na zdrowie układu krążenia wpływa także wysoka zawartość fitosteroli w amarantusie. Zawarte w tym zbożu składniki takie, jak liczne flawonoidy, witamina C czy rutyna wzmacniają również naczynia włosowate. Poprzez uszczelnienie ich ścian eliminują żylaki, które są problemem nie tylko natury estetycznej lecz także zdrowotnej. Odpowiednia podaż tych substancji pozwala ich uniknąć albo pomaga się ich pozbyć.

Naturalna ulga dla oczu

Zawarte w liściach amarantusa liczne karotenoidy i witamina A w naturalny sposób są w stanie poprawić zdrowie naszych oczu. Substancje te mają działanie przeciwutleniające, zapobiegają zwyrodnieniom plamki żółtej i zatrzymują rozwój zaćmy. Odpowiednia podaż tych składników jest szczególnie ważna dla osób, których wzrok ulega przemęczeniu ze względu na pracę przy komputerze oraz dla ludzi starszych. Dzięki obniżeniu stresu oksydacyjnego w układzie oka, zboże to jest w stanie poprawić jakość widzenia na długie lata.






 posób na mocne i gęste włosy

W amarantusie znajduje się lizyna - rzadki i cenny aminokwas, którego nasz organizm nie potrafi samodzielnie wytwarzać. Substancja ta wpływa dodatnio na budowę i wygląd włosów. Spożywanie produktów z szarłatu zapobiega ich wypadaniu i zmniejsza ryzyko wystąpienia łysienia androgenowego. Aby zwiększyć skuteczność działania tej rośliny, możemy wyciśnięty sok z jej liści stosować zewnętrznie na skalp jako wcierkę. Tego rodzaju kuracja potrafi zdziałać cuda! 

Amarantusowy jadłospis

Na polskim rynku bez problemu można znaleźć takie produkty z amarantusa, jak mąka, pieczywo, płatki, olej, popping czy museli. W swoim asortymencie mają je sklepy ze zdrową żywnością, a nawet zwykłe supermarkety. Z tego powodu warto umieścić to zboże w domowej spiżarni i rozpocząć eksperymenty kulinarne, przyrządzając bezglutenowe i pożywne dania. Pole do popisu jest naprawdę szerokie – z szarłatu można przygotować takie potrawy, jak racuchy, tosty, babeczki, ciastka, batoniki, a nawet dodawać jego ziarna do koktajli, jogurtów, zup czy sałatek. Jedną ze smaczniejszych propozycji obiadowych są smaczne placki na bazie amarantusowej mąki.

Składniki:

  • 18 dag mąki z amarantusa
  • odrobina drożdży
  • 1 cebula
  • 4 łyżki oliwy z oliwek
  • przyprawy: sól himalajska, suszone zioła (np. tymianek, majeranek)
Przygotowanie:

Cebulę obieramy, kroimy w cienkie plasterki i dusimy na oliwie. Następnie dodajemy do niej przyprawy, mąkę z amarantusa i odrobię ciepłej wody. Kiedy wymieszane ciasto będzie miało konsystencję gęstej śmietany, zostawiamy je do wyrośnięcia na ok. 15 minut. Po tym czasie rozgrzewamy na patelni oliwę i kładziemy na nią małe porcje ciasta. Placki smażymy na złoto-brązowy kolor. Smacznego!
Alicja Chrząszcz
za http://www.ekologia.pl



Amarantus zawiera więcej wapnia niż mleko, więcej żelaza niż szpinak, więcej magnezu niż czekolada, więcej błonnika niż owies. Zawarte w nim białko jest bardziej wartościowe niż to w soi, a skrobia bardziej lekkostrawna niż ta w kukurydzy. (pinterest: bienkovska)



I jeszcze podrzucam link odnośnie ciekawostek związanych z amarantusem.
Co ma wspólnego nasza narodowa flaga z amarantusem? to poczytajcie TUTAJ 

Z wikipedii: 
KOLOR Amarant – odcień ciemnej czerwieni przechodzącej w fiolet. W XIX wieku amarant pojawił się na wyłogach polskich mundurów wojskowych, a także sztandarach. Synonim ułańskiego munduru w pieśni żołnierskiej.


piątek, 13 października 2017

Rumianek bezpromieniowy - Matricaria discoidea


Rumianek bezpromieniowy - Matricaria discoidea DC. jako środek odtruwający 

 

Rumianek bezpromieniowy - Matricaria discoidea DC.
rodzina: Compositae (Złożone)
podrodzina: Anthemideae (Rumianowe)

 

Rumianek bezpromieniowy to roślina o miękkiej rozgałęzionej łodydze, silnie aromatycznej. Kwiaty ma zielonożółte, 4-ząbkowe. Dorasta na wyskokość 5-30 cm. Możną ją spotkać na przydrożach. Pochodzi z Ameryki Północnej wschodniej Azji. Kwitnie VI-VIII.

Surowiec:
Surowcem jest ziele, które zbieramy w czasie kwitnienia i suszymy w ciemnościach w suszarni naturalnej nie przekraczającej temperatury 35 stopni C. Otrzymujemy ziele rumianku bezpromieniowego - Herba Discoideae.

Skład chemiczny:
Olejki eteryczne (1-1,5%), pochodne azulenu bisabololu; ponadto flawonoidy (0,5-1%), luteolina, kosmosyna, kwercetyna, patuletyna oraz matrycyna, kwas chamazulenowy, kw. walerianowy, chryzoeriol, izoramnetyna, poliacetyleny, sekswiterpeny laktonowe, herniaryna.

Działanie:
Rumianek bezpromieniowy hamuje działanie histaminy H1, odpowiedzialnej za różnego typu reakcje alergiczne. Dzięki temu jest w stanie zmniejszyć odczyn zapalny i zatrzymać objawy alergii. Ponadto hamuje wydzielanie serotoniny i bradykininy, które mają udział w wywoływaniu stanów zapalnych. Ze względu na obecność frakcji olejkowej oraz flawonoidów wyciągi rumianku bezpromieniowego działają silnie przeciwzapalnie, odtruwająco oraz wywierają delikatną aktywność uspokajającą. Są efektywnym środkiem przeciwrobaczym (porażają i ułatwiają wydalanie pasożytów wewnątrzustrojowych - tasiemiec, glista ludzka, czerwie). Zewnętrznie hamują stany zapalne skóry oraz łagodzą skutki otarć, stłuczeń i bolesnych ukąszeń. Przyspieszają gojenie ran i poprawiają stan włosów.

Wskazania:
Pasożyty wewnątrzustrojowe: owsica - Enterobius vermicularis seu Oxyuris vermicularis - Enterobiosis (oxyuriosis); glista ludzka - Ascaris lumbricoides; włosogłówka ludzka - Trichocephalus trichiurus (= Trichuris trichiura); glistnica, włosogłówczyca; Ponadto wyciągi z rumianku bezpromieniowego wskazane są przy stanach zapalnych skóry, gardła, anginie, przewlekłym kaszlu, alergiach, migrenowych bólach głowy na tle nerwowym, wypryskach, trądziku, opryszczce, osłabionych i wypadających włosach, chorobach skóry głowy, zaburzeniach przemiany materii, ukąszeniach owadów, katarze siennym, podkrążonych oczach.

Preparaty i dawkowanie:

Napar ze świeżego ziela rumianku bezpromieniowego - Infusum discoideae
2-3 łyżki stołowe świeżego ziela zwilżamy spirytusem lub wódką, odczekujemy 10-15 minut i zalewamy szklanką wrzątku. Jako środek przeciwrobaczy, przeczyszczający i leczący schorzenia przemiany materii pijemy szklankę na czczo 1-2x dziennie. Jako lek przeciwalergiczny pić po pół szklanki 2x dziennie. Zewnętrznie stosować na zmiany skórne i włosy.

Intrakt z rumianku bezpromieniowego - Intractum discoidei
Świeże ziele w proporcji 1:3 lub 1:5 zalewamy alkoholem 50-60% i odstawiamy do maceracji na minimum 7-12 dni w ciemne miejsce. Można dodawać do szamponu i stosować do płukania włosów. Włosy jasne i blond zyskują dzięki temu złocisty blask. Intraktu zewnętrznie używać można na zmiany skórne, ciężko gojące się rany, ukąszenia.

Intrakt odtruwający, wzmacniający i przeciwalergiczny

Rp.
ziele sałatnika leśnego 30,0
ziele rumianku bezpromieniowego 50,0
ziele lnicy pospolitej 35,0
ziele ogórecznika lekarskiego 25,0

Części świeżych surowców zalać gorącym alkoholem 40-60% w proporcji 1:1; maceracja minimum 7-12 dni;

Działanie: Intrakt działa ochronnie na miąższ wątroby, rozkurczowo na mięśnie gładkie i szkieletowe, obniża ciśnienie tętnicze krwi; stymuluje ośrodki pamięci, a co za tym idzie zwiększa wydolność psychiczną; działa odtruwająco i przeciwrobaczo; przeciwalergiczne działanie polega na hamowaniu histaminy H1; ze względu na obecność ziela lnicy w składzie, intrakt delikatnie pobudza ruchy perystaltyczne jelit (głównie jelita grubego) i może działać lekko przeczyszczająco; Intrakt będzie działał również uspokajająco, redukując liczbę nieprzyjemnych myśli (wycisza dialog wewnętrzny).
 źródło: http://farmakognozja.blogspot.com/2014/05/rumianek-bezpromieniowy-matricaria.html



Rumianek bezpromieniowy pochodzi ze Stanów Zjednoczonych, z rejonów położonych nad Oceanem Spokojnym. W latach 40. XIX w. był rzadkością w Europie. Prezentowano go jako wyjątkowy okaz w ogrodach botanicznych, m.in. w Petersburgu, a już 30 lat później stał się rośliną pospolitą, która przybyła również do Polski i do dziś porasta nieużytki i stanowiska ruderalne. Od miejsca występowania zwany jest także dzikim rumiankiem i rumiankiem śmieciowym.
Preferuje gleby wilgotne, przepuszczalne, próchnicze, gliniaste lub piaszczysto-gliniaste, zasobne w azot. Często ze stanowisk ruderalnych i nieużytków przenosi się na pola upraw szerokorzędowych, rzadziej do łanowych. Zachwaszcza zboża, rośliny nawożone obornikiem, okopowe, zaniedbane trawniki, miedze, ugory i odłogi.

rumianek bezpromieniowy, rumianek dziki,

Charakterystyka

Rumianek bezpromieniowy (Matricaria discoidea DC.) to roślina jednoroczna z rodziny astrowatych (dawniej złożone), jara, o charakterystycznym rumiankowym zapachu. Wschodzi w drugiej połowie maja i w czerwcu. Ma krótki korzeń palowy, płożący się. Łodyga rumianku jest wyprostowana, rozgałęziająca się u dołu, naga i gruba. Z niej gęsto wyrastają 2‒3 pierzastodzielne liście złożone z równowąskich listków.
Drobne kwiaty zebrane są w koszyczki i osadzone na zgrubiałych szypułkach na końcach pędów. Zwykle wewnętrzne kwiaty są rurkowe, w zielonożółtym kolorze z 4 ząbkami. Kwiatów zewnętrznych brak. Rumianek kwitnie od czerwca do sierpnia. Jego owocem jest szarobrunatna, wydłużona, jajowata niełupka, z kilkoma ciemniejszymi żeberkami i krótkimi włoskami. Jedna roślina wytwarza ok. 5 tysięcy nasion, które są odporne na mróz i suszę.

Zastosowanie w ziołolecznictwie

Dziki rumianek zawiera kumaryny: umbeliferon, herniarynę, diterpeny, glikozydy kwasu cynamonowego, flawonoidy oraz olejek eteryczny, ale bez cennego azulenu. Ma właściwości lecznicze, w tym: przeciwzapalne, uspokajające, antyseptyczne, przeciwalergiczne i rozkurczowe. Jego składniki mają działanie podobne do rumianku pospolitego, choć słabsze. Surowiec zielarski stanowią koszyczki kwiatowe i górne pędy, które w postaci naparu można stosować w przypadku pasożytów układu pokarmowego (glista ludzka, owsik ludzki i włosogłówka ludzka), schorzeń nerek, pęcherzyka żółciowego i wątroby.
Rumianek może być również używany jako środek napotny, przeciwzapalny, rozkurczający w grypie, przeziębieniu i anginie. Zewnętrznie napar wykorzystywany jest do przemywania ran lub w postaci okładów stosowany na wrzody, krosty, świąd i pokrzywkę.

Szkodliwość

Rumianek bezpromieniowy nie jest szkodliwy dla bydła, jednak gdy znajdzie się w karmie krów, kóz i owiec, wówczas nadaje ich mleku nieprzyjemny zapach.

źródło: http://www.rynek-rolny.pl/artykul/rumianek-bezpromieniowy-kiedys-rzadki-okaz-dzis-powszechny-chwast-lub-ziolo.html


czwartek, 12 października 2017

Mniszek lekarski (Taraxacum officinale) a Mlecz polny (Sonchus arvensis L.)

 W odpowiedzi na komentarz Unknownponiedziałek, 26 czerwca, 2017  na str mniszek lekarski postanowiłam udostępnić post, który, jak myślę, rozwieje wszelkie wątpliwości w sposobie odróżniania mniszka lekarskiego od mlecza polnego.

Jak odróżnić mlecz od mniszka lekarskiego?

Wiele osób ma wątpliwości, czy MLECZ I MNISZEK to to samo.
Wyjaśniamy:

Mlecz to chwast. W Polsce nie jest spopularyzowany jako roślina jadalna. W Grecji to lubiany dodatek do sałatek. Ma jedną długą łodygę, od której odchodzą pędy poboczne i drobne listki.

Mniszek lekarski jest ziołem jadalnym i leczniczym. Może mieć jedną lub kilka łodyg (właściwie pędów kwiatonośnych) wyrastających z jednego miejsca przy ziemi. Na każdej łodydze (pędzie) wyrasta tylko jeden kwiatostan. Łodygi mniszka (właśc. pędy kwiatonośne) są całkowicie bezlistne.

UWAGA!
  • Zbierając rośliny uważajmy na kleszcze, które mogą się na nich znajdować.
  • Mleczko ma właściwości drażniące - nie dotykajmy zabrudzonymi rękoma okolic oczu.

Mniszek lekarski często potocznie, ale BŁĘDNIE jest nazywany mleczem. Kiedy przekwitnie, określany jest dmuchawcem.
Opis właściwości leczniczych oraz propozycje jego przygotowania i zastosowań kulinarnych znajdziecie w książce Aureliusza Wilka "Filozofia przypraw" dostępnej w naszym sklepie online.
 
źródło: http://3at.eu/newsy/mniszek%20lekarski%20mlecz%20roznice

od lewej mlecz polny, po prawej mniszek

 pierwsze zdjęcie od góry nasiona mlecza polnego, drugie zdjęcie pod spodem puch mniszka lekarskiego

mlecz polny

mlecz polny

mniszek lekarski

Mniszek lekarski

Mniszek lekarski - mniszek pospolity lub po prostu mlecz jest bardzo cenioną rośliną w ziołolecznictwie. Jest niemalże niezastąpiony w leczeniu kamicy żółciowej, anemii czy reumatyzmu.

Mniszek lekarski opis ogólny

Mniszek lekarski jak już wspomniałem znany również jako mlecz i mniszek pospolity porasta łąki, pastwiska, przydrożne trawniki i ogrody całej Europy, Azji i obu Ameryk. Większość z nas postrzega go jako niechcianego gościa, trudny do wytępienia chwast. Niewątpliwie ma w tym swój udział sposób rozsiewu nasion, które dzięki aparatom lotnym mogą przemieszczać się na duże odległości.
Nasiona po znalezieniu odpowiedniego miejsca kiełkują i wypuszczają charakterystyczne zielone, lancetowate liście o wciętych brzegach. Liście mniszka pospolitego ułożone są w rozetę, z której na środku wyrasta łodyga. Jest ona pusta w środku, mierzy do 20 centymetrów i zakończona jest pojedynczym koszyczkiem kwiatowym. Jest on chętnie odwiedzany przez różne owady, dlatego jest rośliną miododajną. Pozyskiwany przez pszczoły miód z mniszka lekarskiego uznawany jest za jeden z najzdrowszych.
Po zapyleniu kwiaty zmieniają się w owoce wyposażone w aparat lotny. Umożliwia on nasionom rozsiewanie mlecza na znaczne odległości. Owoce przytwierdzone są do łodygi tworząc łącznie z aparatami lotnymi kulę potocznie zwaną dmuchawiec.
Mniszek lekarski zapuszcza gruby palowy korzeń ze sporadycznymi odrostami.


Mlecz uprawa

Do niedawna całość surowiec pozyskiwano ze stanu naturalnego. Zmieniło się to jednak wraz ze wzrostem zapotrzebowania na mniszek pospolity. Od paru lat obserwuje się powstawanie ogromnych plantacji mniszka w Zachodniej Europie (głównie Francja i Niemcy).
Uprawa mniszka lekarskiego nie sprawia zbyt dużych trudności. Rozsiewanie nasion przeprowadza się na wiosnę na glebę obfitą w azot. Mlecz lubi dużą ekspozycję na słońce.
Surowcem leczniczym są głównie liście i korzenie. Istnieje jednak również zapotrzebowanie na całą roślinę (liście z korzeniami) i same kwiaty.
Liście najlepiej zbierać gdy są możliwie jak najmłodsze, czyli wiosną. Zbiór korzeni z kolei przeprowadza się, gdy koncentrują się w nich substancje czynne krążące w roślinie tj późną jesienią drugiego roku po wysiewu. Podczas wykopywania korzeni należy uważać, żeby ich nie połamać. Kwiaty mniszka lekarskiego zbiera się zaraz po rozkwitnięciu, późnym rankiem gdy zejdzie już rosa.
W przypadku kwiatów i liści wystarczy suszenie naturalne w przewiewnym i zacienionym pokoju. Korzenie niestety mogą już wymagać suszenia sztucznego w temperaturze do 30 stopni. Przed suszeniem korzenie należy oczyścić z bocznych odrostów i resztek ziemi.
Prawidłowo wysuszony surowiec zachowa zielony kolor liści, żółte kwiaty i biały korzeń z żółtym rdzeniem (w przekroju). Zbyt późno zebrane liście (z rozwiniętymi kwiatami) zostaną zanieczyszczone przez puch.

Podstawowe substancje czynne

Korzeń mniszka lekarskiego zawiera duże ilości garbników, związków seskwiterpenowych, triterpenowych, inuliny, fitosteroli i garbników. Jest cennym źródłem łatwo przyswajalnych soli mineralnych, a w szczególności potasu.
Liście mniszka pospolitego co prawda mają obniżoną ilość związków zawartych w korzeniu, ale za to zawierają flawonoidy, flenolokwasy oraz karotenoidy. Obfitują również w potas, magnez, krzem i witaminy: C i B.
Kwiaty mają podobną zawartość substancji czynnych co liście z tą różnicą, że zawierają większą ilość olejku eterycznego. Stwierdzono w nich również obecność fitoestrogenu.


Działanie i zastosowanie

Mniszek lekarski ma zastosowanie jako lek zwiększający wydzielanie żółci w chorobach wątroby i woreczka żółciowego. Podnosi również ilość wydzielanych soków trawiennych i zwiększenie ilości produkowanego moczu. Nie prowadzi przy tym do obniżenia zawartości potasu we krwi, ponieważ jego bogactwo w ten minerał równoważy jego utratę z moczem.
Obfitość mlecza w sole mineralne i witaminy znajduje swoje wykorzystanie również podczas leczenia anemii. Pozwala on oczyścić organizm z krążących w nim toksyn i przywraca prawidłowy skład krwi.
Mniszek pospolity pozytywnie działa również na układ odpornościowy. Zawarty w nim interferon zmusza organizm do podjęcia walki z bakteriami i wirusami. Zioło obniża również poziom cukru we krwi i działa rozkurczająco.
Mlecz stosowany zewnętrznie przyśpiesza proces gojenia się uszkodzeń skóry, zwalcza kurzajki i brodawki. Do tego celu stosuje się okłady ze świeżych liści lub z białego soku wydzielanego przez nie.
Kwiaty stosuje się w trakcie leczenia przewlekłych nieżytów gardła i jamy ustnej. Regulują także zaburzenia miesiączkowania i jajeczkowania.
Zwierzęta hodowlane i domowe żywiące się zielonymi roślinami wprost uwielbiają świeżo zerwane liście mniszka lekarskiego.

Przeciwskazania

Osoby mające problemy ze wrzodami powinny odpuścić sobie terapię tym zielem, ponieważ mniszek pospolity podnosi ilość soków żołądkowych.
U niektórych może powodować alergię objawiającą się drobną wysypką na skórze.

Preparaty z mniszka lekarskiego

Korzeń mniszka lekarskiego stanowi składnik mieszanek ziołowych: Adiposina, Hepatina, Diabetina, Pankreaflos, Digesflos, Cholagoga II, Fito Mix XI, XII, XIII, Diabetosan, Normosan, Neonormosan, Degrosan, Pulmosan, Taraxaflos Tea.
Wyciąg z korzenia z kolei jest składnikiem preparatów Gastrochol, Cholesol, Nieron, Cholagogum.

Napar z korzenia i ziela mniszka lekarskiego

Do litra wody wrzucić 50 gram rozdrobnionego ziela z korzeniami i zagotować pod przykryciem. Po 2 minutach od zagotowania napar z mlecza odstawić i zostawić do nasiąknięcia wodą na 10 minut. Napój pić 3 razy dziennie przed posiłkami w wypadku problemów z przewodem pokarmowym, drogami moczowymi półpaścu lub wysypkach. Rozcieńczonym w przegotowanej wodzie napar można używać do przemywania twarzy przy trądziku, wysypkach lub plamkach.

Odwar z korzenia mniszka

Odwar z korzeni mniszka pospolitego sporządza się dodając do 0,5 litra gotującej się wody dwie łyżki rozdrobnionych korzeni. Wodę gotujemy dalej na małym ogniu pod przykryciem przez 10minut. Po ostygnięciu odwar należy przecedzić.
Odwar z korzenia mlecza pije się 2-3 razy dziennie przed jedzeniem jako środek ułatwiający trawienie, żółciopędny, odtruwający i moczopędny.

Napar z kwiatów mniszka

Łyżkę kwiatów parzy się w 0,5 litra wrzącej wody pod przykryciem. Czas parzenia to około 10 minut. Następnie napar należy odcedzić.
Napój pije się po ½ szklanki 2-3 razy dziennie podczas przewlekłych nieżytów jamy ustnej, gardła i oskrzeli. Stosuje się go również w przypadku zaburzeń miesiączkowania, niedomagań jajników i zapaleniu przydatków.

Wino z korzeni mniszka lekarskiego

Wino z korzeni mniszka lekarskiego uzyskuje się poprzez zalanie 50 gram rozdrobnionych korzeni w 0,75 litra białego wina. Wino należy odstawić na 2 tygodnie do ciemnego miejsca codziennie wstrząsając. Po tym czasie lek odcedza się i przelewa do nowej, ciemnej butelki. Nie powinno się jej wystawiać na ekspozycję promieni słonecznych.
Wino z korzeni mniszka pospolitego ma właściwości odtruwające i pobudzające układ pokarmowy do wydajniejszej pracy. Stosuje się go również w niedomaganiach wątroby i reumatyzmie. Oczyszcza organizm podczas odchudzania i walki z otyłością.
Napój spożywa się po około 25ml (mały kieliszek) przed śniadaniem, obiadem i kolacją.

Kwiatowe wino z mlecza

Wino z kwiatów mniszka lekarskiego przygotowuje się w dymionie. Do 250 gram kwiatów dodaje się kilogram cukru, 2 litry wody i 50gram drożdży winnych. Rozmieszać i zatkać dymiono specjalnym korkiem i odstawić do suchego, ciepłego i ciemnego miejsca na okres kilku tygodni. Po opadnięciu kwiatów w wino z mlecza zlewa się do czystych, ciemnych butelek i trzyma w ciemny miejscu.

Wino z kwiatów stosuje się podobnie jak w przypadku wina z korzenia. Po małym kieliszku przed każdym posiłkiem w przypadku kłopotów gastrycznych. Kwiatowy napój reguluje również nieregularne miesiączki i jajeczkowanie, a także leczy nieżyty jamy ustnej i gardła.

Sok ze świeżych liści i korzeni

Wiosną, kiedy jest pod dostatkiem świeżych liści możemy sobie pozwolić na picie świeżego soku. Zebrany surowiec należy dokładnie umyć pod bieżącą wodą i osuszyć. Należy przy tym odrzucić brzydkie liście i odciąć korzenie boczne.
Po osuszeniu korzenie i liście przepuścić przez sokowirówkę(może być ciężko ją domyć) lub rozetrzeć mikserem, a następnie wycisnąć.
Świeży sok służy do leczenia brodawek i kurzajek (zewnętrznie). Można również go pić po łyżce 2-3 razy dziennie przy niestrawności lub niewydolności wątroby, nerek i pęcherzyka żółciowego. Ma również działanie oczyszczające.
Sok można utrwalić spirytusem w proporcjach 5:1 (na 5 części soku 1 część spirytusu) i przechowywać w lodówce.
Na zakończenie dodam ciekawostkę: ze świeżych liści Romowie przygotowują sałatki.

 źródło: http://poznajziola.pl/ziola/mniszek-lekarski-144.html